| View previous topic :: View next topic |
| Author |
Message |
AniaRovana
Penko~
Joined: 12 Dec 2005
Posts: 80
Location: ปราสาท Morning Musume
|
 Posted: Wed Apr 05, 2006 1:40 am Post subject: โรงเรียนสยองขวัญ |
 |
|
เป็นเรื่องสั้นๆ จบในตอนค่า
หุหุ เคยเองลงเด็กดีแล้วมันก็แป้ก มาลงที่นี่สนองตัณหาและความดิบในตัวหน่อย 
....................................................................
Part 1 **เปิดโรงเรียน**
วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ปอนลงจากรถแล้วเดินเข้าโรงเรียนในเวลา 7.30เหมือนทุกวัน เดินขึ้นตึกเรียนที่เรียนอยู่ทุกวัน แต่ทำไมวันนี้เพื่อนของเธอจึงแปลกกว่าทุกวัน
ห้องเรียนของปอน เวลา 7.35น.
“หวัดดีจ้า ปอน” เมย์ เพื่อนสนิทของปอนกล่าวทักทายเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในห้อง
“หวัดดีจ้า เมย์” ปอนทักกลับ แล้วเธอก็เริ่มหยิบการบ้านที่จะต้องส่งขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ
“วันนี้มีประชุมรวมนะ รีบๆไปส่งการบ้านหน่อยก็ดี” เมย์บอก ปอนเงยหน้าขึ้นมามองรอบๆห้อง เธอก็เห็นเพื่อนๆหลายคนเปิดโรงงานกอปปี้การบ้านเพื่อให้ทันการประชุมรวม หญิงสาวส่ายหน้า เป็นอย่างนี้ทุกทีเลย
“อืม งั้นส่งการบ้านแล้วไปเข้าแถวเลยละกัน” แล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากห้องเพื่อไปส่งการบ้านด้วยกัน
“ปอน เมื่อวานที่ไม่สบายเป็นไงมั่ง” เมย์เริ่มถามหลังจากเดินออกมาจากห้องได้สักพัก เพื่อนๆ ตอนนี้เพื่อนๆในระดับม.4ต่างก็เดินกันขวักไขว่เนื่องจากใกล้เวลาประชุมรวมแล้ว
“ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่เป็นไข้น่ะ” ปอนตอบ แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเมย์มองด้วยสายตาแปลกๆ ปอนพยายามไม่คิดอะไรมากแล้วก็ชวนกันคุยต่อไปเรื่อยๆตามประสาเพื่อนสนิท ก่อนที่จะเดินไปที่ประชุมรวมด้วยกัน
เนื้อหาสาระของการประชุมวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก มีเรื่องกฏระเบียบและการชมเชยเพื่อนบางคนเท่านั้นเอง ปอนนั่งหาวด้วยความเบื่อหน่าย สภาพของเมย์ก็ดูไม่ต่างจากเธอสักเท่าไหร่นัก
“ปอน ก่อนเข้าห้องอ่ะ ไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ” เมย์กระซิบบอกเพื่อนสนิทก่อนเลิกการประชุมเล็กน้อย
“ ได้ๆ แต่ต้องรีบๆหน่อยนะ เพราะคาบแรกของเรานี่เจอเจ๊โหดอ่ะ เดี๋ยวโดน” ปอนตอบรับพลางชี้แจงถึงความโหดของอาจารย์ที่สอนคาบแรกเสร็จสรรพ พร้อมทำหน้าสยองเล็กน้อย เมย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ
เมื่อประชุมเสร็จแล้วทั้งสองก็แยกออกมาจากกลุ่มเพื่อนที่ต่างคนต่างรีบกลับห้องเพื่อไปเตรียมตัวเรียนในคาบแรก เมื่อทั้งสองแยกตัวห่างออกมาได้เล็กน้อย ปอนก็เริ่มบ่น
“เฮ้อออ ไม่อยากเรียนเลขคาบแรกเลยจริงๆนะนี่” วิชาเลขเป็นวิชาสุดเกลียดของเด็กสาย ศิลป์-ญี่ปุ่น อย่างเธอ
“เราก็ไม่ชอบเหมือนกันแหละน่า แล้วเราก็เรียนคาบ2ด้วย” เมย์บ่นบ้าง
“เมย์ยังดี เราสิ ประเดิมคาบแรกเลย” ปอนพูดจบก็พอดีกับที่ทั้งคู่เดินมาถึงห้องน้ำ เมย์ปล่อยให้ปอนเดินเข้าไปก่อน แล้วเธอจึงเดินตามเข้าไป พร้อมกับจัดการปิดประตูห้องน้ำและล็อกกุญแจเสีย
“อ้าว เมย์ไม่เข้าห้องน้ำหรอ” ปอนแปลกใจ ก็ในเมื่อเมย์เป็นคนชวนเธอมาเข้าห้องน้ำเองนี่นา แต่เมย์ก็ยังเงียบ แล้วเธอก็ค่อยๆพูดออกมาด้วยเสียงที่แฝงความเหี้ยมไว้ ซึ่งไม่ใช่เสียงปกติของเธอเลย
“ปอน ทำไมเมื่อวานเธอถึงไม่มาโรงเรียนล่ะ” เมย์ถาม
“ก็เราบอกแล้วไงว่าเราเป็นไข้น่ะ” ปอนตอบด้วยรอยยิ้ม “เมื่อกี้เราก็บอกเมย์ไปแล้วนี่”
“ปอน เธอแน่ใจหรอว่าเธอเป็นไข้จริงๆน่ะ อย่ามาโกหกกันดีกว่าน่า” เมย์พูดด้วยเสียงเชิงข่มขู่เล็กน้อย
“อะไรกันเมย์ เธอพูดอะไรของเธอน่ะ” ปอนถามเมย์อย่างงงๆ หญิงสาวไม่เข้าใจกับกิริยาที่เปลี่ยนไปของเพื่อนสนิท
“เมื่อวานเธอแกล้งป่วยใช่มั้ย” เมย์ถาม พลางค่อยๆล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรง
“เปล่านะ เมื่อวานเราป่วยจริงๆ” ตอนนี้ปอนไม่เข้าใจจริงๆว่าเพื่อนสนิทของเธอกำลังจะทำอะไรกันแน่ เธอรู้สึกว่าจะต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลสักอย่าง
“เราบอกแล้วว่า อย่า-โก-หก” เมย์เน้นเสียง พร้อมๆกับที่เธอหยิบเอาขวานอันเล็กๆที่พับได้ของเธอออกมา ปอนมองขวานคมกริบที่ส่องประกายล้อแสงไฟในมือเพื่อนรักด้วยสายตาหวาดหวั่น ก่อนจะค่อยๆถอยหลังเข้าไปจนถึงด้านในสุดของห้องน้ำ
“เธอบ้าไปแล้วหรอเมย์ เธอกำลังจะทำอะไรน่ะ” เสียงของปอนสั่นด้วยความกลัว
“เฮอะ ปอน เธอลืมแล้วหรอ ว่าเธอเคยสัญญากับฉันไว้ว่ายังไง” เมย์ถาม พร้อมกับเดินตามปอนเข้าไป สีหน้าของเธอเย็นชาแต่เสียงสั่นด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านข้างใน ปอนไม่ตอบอะไรพลางเบือนหน้าหนีเพื่อนสนิทไปทางกระจก
“ทำไม ต้องแกล้งป่วยเฉพาะวันที่มี ไอ้นั่น ด้วย” เมย์ยังคงถามต่อ ประกายตาและประกายคมขวานทำให้ปอนเกิดความรู้สึกกลัว เหงื่อของเธอค่อยๆซึมออกมาตามไรผมและหน้าผาก หญิงสาวเลือกที่จะไม่ตอบอะไร เมย์ค่อยๆย่างสุมเข้ามาพลางมองเพื่อนสาวด้วยสายตาที่แสดงถึงความน้อยใจและโกรธจัด
“แรกๆเราก็เห็นว่าเธอคงไม่สบายจริงๆ ถึงไม่ได้ว่าอะไร แต่วันนี้เราสุดทนแล้วนะ เธอต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เราได้เจอบ้าง” เมื่อพูดจบ ขวานในมือของเมย์ก็ตวัดฉับลงบนแขนข้างขวาของปอนอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกันกับเลือดสีแดงฉานที่สาดกระเซ็นออกมาราวกับน้ำพุ ปอนกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับใช้แขนข้างซ้ายที่ยังเหลืออยู่กุมแขนขวาที่เลือดกำลังพุ่งตามจังหวะการเต้นของหัวใจ หญิงสาวเริ่มหายใจหอบ และน้ำตาก็ค่อยๆไหลรินลงมา เมย์มองเพื่อนสาวด้วยสายตาเย็นชาและสะใจ
“ปอน เราเป็นเพื่อนกันจริงๆหรอ ทำไมเธอถึงต้องปล่อยให้เราทำอย่างนั้นอยู่คนเดียวล่ะ ดูสิ คนอื่นเค้าก็มีเพื่อนที่เข้าไปด้วยกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่เธอกลับ...เธอกลับปล่อยให้เราทำแบบนั้นคนเดียวมาตลอด” แล้วเมย์ก็ใช้ขวานฟันที่ขาซ้ายบริเวณเหนือหัวเข่าของปอนอีกครั้ง เลือดสาดกระจายเละเทะไปทั่วห้องน้ำและชุดนักเรียนของทั้งสอง กลิ่นความเลือดน่าสะอิดสะเอียนคละคลุ้งไปทั่วห้องน้ำ ร่างบางค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้น เลือดจากขาซ้ายไหลออกมาราวกับสายน้ำ น้ำตาของเธอไหลรินด้วยความเจ็บปวดพลางมองเพื่อนรักอย่างขอความเห็นใจ ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้มีใครสักคนผ่านมาเห็นเธอในสภาพนี้และช่วยให้เธอพ้นจากนรกนี้ไปเสียที
“ไม่ต้องมาบีบน้ำตานะ เธอยังเหลือแขนและขาอีกสองข้าง เตรียมตัวให้ดีเถอะ” เมย์ตะคอก พลางมองร่างที่สั่นอยู่บนพื้นอย่างสะใจที่สุด
ในขณะที่เมย์กำลังจะลงขวานอีกครั้ง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก เมย์ตกใจ แต่ในมือยังกำขวานแน่น ส่วนปอนนั้นก็คลายยิ้มออกมาเล็กน้อยพลางหายใจหอบถี่ขึ้น โอ๋ เพื่อนสาวร่างกลมกำลังเดินเข้ามาในห้องน้ำ กลิ่นคาวเลือดและสภาพที่เธอเห็นทำให้หญิงสาวถึงกับผงะ
“โอ๋” เมย์ร้อง ในขณะที่ปอนก็สลบลงไปทันทีเนื่องจากในตอนนี้ได้เสียเลือดไปมากแล้ว
“เมย์......ปอน” โอ๋ดูตกตะลึงกับสภาพของเพื่อนทั้งสองคน เกิดความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องน้ำ สักพัก โอ๋ก็ค่อยๆเอ่ยปาก
“เมย์ เธอรู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำอะไรอยู่ นี่มันได้เวลาเรียนแล้วนะ”
“ก็ช่างสิ ตอนนี้เรามีเรื่องที่ต้องสะสางกับปอน” เมย์ตอบสะบัดๆ
“นี่ ตอนนี้ปอนสลบไปแล้วนะ เธอจะเอาอะไรกับเขาอีกล่ะ”
“ก็.. ปอนปล่อยให้เราไปเจอกับไอ้นั่นคนเดียวนี่นา เราทนไม่ไหวแล้วนะ” เมย์บอก
“แล้วการที่เธอมาทำอย่างนี้น่ะ คิดว่าดีแล้วหรอ สะใจแล้วหรอ มันไม่เกิดประโยชน์อะไรเลยนะ อีกอย่าง ถ้าทำผิดวิธ๊ปอนอาจตายได้ เธอก็รู้ไม่ใช่หรอไง” โอ๋พยายามเกลี้ยกล่อม
“รู้ แต่โอ๋คิดดูนะ ปอนแกล้งป่วยในวันที่เราจะต้องเจอกับไอ้นั่น ทุกครั้ง เราทนไม่ไหวแล้วล่ะ เราอยากให้ปอนได้รับรู้ความเจ็บปวดของเราบ้าง” เมย์พูดด้วยเสียงราบเรียบ สายตาเป็นประกายกล้า โอ๋ถอนหายใจ
“ตอนนี้ปอนรู้แล้วล่ะ พวกเธอจะไปเรียนกันได้หรือยัง คาบแรกเจ๊โหดไม่ใช่หรอไง”
เมย์มองหน้าเพื่อนทั้งสองคนสลับไปมา และมองสภาพของปอน ในตอนนนี้ อารมณ์ของเธออ่อนลงแล้ว เธอตัดสินใจว่า เอาไว้แค่นี้ก่อนจะดีกว่า เพราะอาจารย์ของเธอก็โหดไม่ใช่เล่นเหมือนกัน
“ไปก็ได้” เมย์ตอบด้วยเสียงสะบัด ก่อนที่จะเดินไปล้างขวานของตนที่อ่างน้ำ เลือดของปอนค่อยๆไหลตามน้ำลงไปในท่อ
“ดี แล้วอย่าลืมปลุกเมย์กับล้างรอยเลือดด้วย” โอ๋เตือน
เมย์เอาทิชชู่ในห้องน้ำไปชุบน้ำแล้วเอามาบีบใส่หน้าของปอน ปอนค่อยๆลืมตาขึ้นและมองเห็นโอ๋และเมย์ที่กำลังพยายามทำความสะอาดคราบเลือดของเธอที่เลอะไปทั่วห้องน้ำ เมื่อโอ๋เห็นปอนตื่นแล้ว เธอจึงสั่งทันที
“ปอน เธอรีบๆงอกแขนกับขาใหม่ดีกว่านะจะได้ไปเรียนกันสักที” ปอนพยักหน้าพลางพยายามงอกแขนและขาด้วยความเร็วสูงสุด แขนและขาของเธอค่อยๆงอกออกมาจากรอยตัดที่เรียบกริบ จนกระทั่งทั้งแขนและขากลับมาเป็นปกติ เหลือแต่รอยเลือดเป็นวงรอบๆต้นแขนและขาซึ่งเป็นบริเวณที่ถูกตัดเมื่อกี้เท่านั้น หญิงสาวเดินไปล้างคราบเลือดที่แห้งกรังและลองขยับแขนที่งอกใหม่ไปมาจนกระทั่งใช้งานได้เป็นปกติ
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย โอ๋ก็หยิบเอาแขนและขาของปอนที่ถูกตัดและทิ้งไว้บนพื้นห้องน้ำราวกับขยะที่น่ารังเกียจชิ้นหนึ่งขึ้นมา นำไปล้างน้ำและถือเอาไว้
“เราขอนะ จะเอาไปเรียนคาบต่อไปน่ะ” โอ๋บอก ปอนพยักหน้า โอ๋ยิ้มพลางขอบใจและเดินออกจากห้องน้ำไป
“คุยกันให้รู้เรื่องนะ อย่าเที่ยวตัดแขนตัดขาเล่นกันอีกเลย แค่ไอ้นั่นก็แย่พอแล้ว” โอ๋พูดทิ้งท้าย ส่วนปอนกับเมย์หันมามองหน้ากัน
“เรา...เราขอโทษนะ เราไม่เคยรู้เลย”ปอนพูดอย่างสำนึกผิด
“อืมม ช่างเหอะ เราก็ผิดด้วยแหละ ไว้ค่อยคุยกันทีหลังดีกว่า แต่ตอนนี้....” เมย์พูดพร้อมกับดูนาฬิกาแล้วทำหน้าเหยเก ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้ง
“ซวยแล้ว ไปเรียนก่อนดีกว่า “ แล้วทั้งคู่ก็รีบวิ่งไปเรียนอย่างรวดเร็ว
เวลา 12.15น. โรงอาหาร
“ โอยย เมื่อเช้าเกือบซวย ดีนะที่บอกอาจารย์ว่าช่วงที่เข้าห้องน้ำเราสะบัดแขนแรงไปเลยแขนหัก ต้องมานั่งงอกใหม่เลยเข้าสาย รอดตัวไป” ปอนเล่าให้เมย์ฟัง
“ของเราบอกว่า เราไปห้องพยาบาลมา ดูเจ๊แกเหมือนไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ทำโทษอะไร” เมย์เล่าบ้าง
“นี่ แต่เราขอร้องเถอะนะ คราวหลังใช้วิธีที่นุ่มนวลกว่านี้ก็ได้นะ แบบนี้มันสุดๆเลยอ่ะ” ปอนบ่น
“แหม ก็เราฟิวส์ขาดนี่ เรื่องอะไรถึงต้องปล่อยให้เราไปเข้าห้องนั้นคนเดียวทุกที” เมย์พูดอย่างน้อยใจ
“คราวหลังอย่าลืมสัญญาล่ะ เข้าห้องประกอบอาหารด้วยกันซะดีๆ แค่ถูกตักแขนตัดขาไปทำอาหารกลางวันแค่นี้มันเป็นหน้าที่ของนักเรียนอยู่แล้ว ทีคนอื่นนะ เค้ามีเพื่อนมาด้วย ก็เลยสบายๆ แต่เราสิ ต้องงอกแขนคนเดียว ทำอะไรคนเดียว คราวหลังจะทำอะไรก็คิดหน่อยว่าสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเค้ามากแค่ไหน” เมย์บ่นยาวยืด ปอนยิ้มแหยๆ
“เจ้าค่าๆ คราวหลังดิชั้นจะไม่ทำอีกแล้วค่า” หญิงสาวพูดด้วยเสียงล้อๆ
“อืมม ว่าแต่ วันนี้คิวของระดับไหนล่ะ” ปอนถาม
“อืมม รู้สึกจะเป็นพี่ม.6นะ” เมย์บอก
“หึหึ ดีสิ เผื่อความรู้ของพวกพี่ๆมันจะกระเด็นมาเข้าหัวมั่ง รีบไปทานกันดีกว่า เดี๋ยวหมดแล้วจะอดกิน” ปอนแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในโรงอาหารด้วยกัน
.....................................................................
ถ้าห่วยมิต้องแปลกใจ เนื่องจากมันเป็นนิยายเรื่องแรกๆที่เขียนเมื่อสองสามปีที่แล้ว 
(รีไรท์ครั้งสุดท้ายมันก็นานเหลือเกิน)
_________________
MY BLOG : http://aniarovana.exteen.com
MSN : kannwara@hotmail.com
Last edited by AniaRovana on Wed Apr 05, 2006 1:42 am; edited 1 time in total |
|
| Back to top |
|
 |
AniaRovana
Penko~
Joined: 12 Dec 2005
Posts: 80
Location: ปราสาท Morning Musume
|
| Posted: Wed Apr 05, 2006 1:42 am Post subject: |
|
|
Part 2 **เส้นผม**
“เอา...หัว...ของ....ฉัน...คืน...มา....” ร่างที่โชกเลือดของหญิงสาวไร้หัวนางหนึ่งกำลังเรียกร้องศีรษะที่หายไปของหล่อน เสียงนั้นราวกับดังมาจากที่ๆไกลแสนไกล บริเวณคอของเธอเป็นรอยตัดเรียบกริบเสมอกับไหล่ มีเลือกแห้งกรัง รวมทั้งบนชุดนักเรียนของเธอที่มีรอยเลือดเปื้อนเป็นด่างดวงราวกับเพิ่งขึ้นมาจากขุมนรก
“ฉัน...ไป...ทำ...อะ...ไร...ให้...เธอ...นัก...หนา...ทำ...ไม..เธอ...ต้อง...เอา...หัว...ของ...ฉัน...ไป” ร่างนั้นยังคงส่งเสียงยานคางต่อไป แขนทั้งสองข้างกางออกราวกับกรงเล็บ พลางเคลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
“ถ้า...เอา...หัว...มา...คืน...ไม่...ได้...งั้น...ก็...เอา...หัว...ของ...แก...มา” แล้วมือคู่นั้นก็พุ่งตรงเข้ามาหมายจะหักคอทันที
“กรี้ดดดดดด” เสียงร้องของดาวดังขึ้นกลางดึก เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อท่วมตัวทั้งๆที่อยู่ในห้องที่มีเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำพลางหอบหายใจ เธอจำได้ ร่างไร้หัวโชกเลือดนั่นคือเพื่อนของเธอเอง น้ำหอม เพื่อนที่ตายไปเมื่อหลายวันก่อน
“เราฝันบ้าๆอะไรเนี่ย เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจ น้ำหอมนั้นคือเพื่อนสนิทของเธอ หญิงสาวเสยผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของตน ก่อนที่จะสะดุดกับอะไรบางอย่าง
“อะไรเนี่ย” ดาวพูดด้วยความแปลกใจก่อนที่จะใช้มือค่อยๆคลำไปทั่วๆหัว ก่อนที่จะค่อยๆหยิบผมที่ยาวสลวยของตนออกมากระจุกหนึ่งและเปิดโคมไฟ สิ่งที่เห็นนั้นสร้างความประหลาดใจปนสยองขวัญให้กับหญิงสาวยิ่งนัก เส้นผมยาวสลวยของเธอที่เป็นปกติตอนเข้านอนนั้น บัดนี้ เส้นผมแต่ละเส้นกลับมีสิ่งที่ดูคล้ายกับไข่สีน้ำตาลใบเล็กๆประมาณเกล็ดน้ำตาลเกาะอยู่ทั่วไปตามเส้นผมแต่ละเส้นทั่วทั้งหัว ดาวขลุกซู่กับสิ่งที่อยู่ในมือ เธอลองใช้นิ้วของเธอรูดไข่เหล่านั้น แต่มันก็ติดแน่นไม่ยอมหลุดออกจากเส้นผมของเธอง่ายๆ
“หะๆ ความฝัน นี่มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ หะๆ” หญิงสาวว่า พลางพยายามล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอพยายามข่มตาลงนอนเท่าไหร่ก็นอนไม่หลับ ได้แต่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงนอนหนานุ่ม ก่อนที่จะผล็อยหลับไปตอนรุ่งสาง
“คุณหนูคะ ตื่นเถอะค่ะ หกโมงเช้าแล้วค่ะ” เสียงของสาวใช้ปลุกเธอที่ยังอ่อนเพลียขึ้นมาหลังจากหลับไปได้ไม่นานนัก หญิงสาวค่อยๆผงกหัวขึ้นพลางขยี้ตาที่เริ่มเป็นสีคล้ำ
“อืมม เช้าแล้วหรอ” หญิงสาวว่า พลางลุกขึ้นจากเตียง
“คุณหนูคะ อะไรติดผมอยู่หรอคะ” สาวใช้ถามด้วยความแปลกใจที่เส้นผมของคุณหนูของเธอนั้นดูแปลกประหลาดกว่าที่เคย ดาวสะดุ้งในใจ พลางเอื้อมมือที่สั่นของเธอไปหยิบเอาเส้นผมกระจุกหนึ่งมาดู เจ้าไข่สีน้ำตาลพวกนั้นก็ยังไม่หายไปและยังดูมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อคืนอีกด้วย หญิงสาวขนลุกซู่ พลางตอบสาวใช้ไปว่า
“เอ้อ ไม่เห็นมีอะไรนี่ บานเย็นตาฝาดไปล่ะมั้ง”
“เอ้อ คงจะอย่างนั้นแหละค่ะคุณหนู” สาวใช้ว่า พลางจัดที่นอนให้เป็นระเบียบและไม่ได้สนใจกับสิ่งเหล่านั้นอีก ดาวส่องกระจกในห้องน้ำอย่างกลัวๆ ภาพที่ปรากฎตรงหน้าของเธอตอนนี้ ดูราวกับว่า เส้นผมของเธอฟูขึ้นมาและเป็นกระจุกๆ หญิงสาวหยิบเอาแปรงผมขึ้นมาพลางหวีอย่างขยะแขยง แต่ไข่เหล่านั้นก็ไม่ได้หลุดออกไปจากเส้นผมของเธอเลย
“ทำไงดีล่ะเนี่ย” ดาวกลุ้มใจ ก่อนที่จะตัดสินใจเอาผ้าสีสดสวยมาคลุมเส้นผมของตนและไปโรงเรียนในสภาพนั้น
“อ้าว หวัดดีดาว ทำไมวันนี้มาแปลก” เสียงทักทายจากเบ้นซ์ แฟนหนุ่มดังขึ้นเมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปในห้องเรียนในเช้าวันนั้น
“อ๋อ ดาวอยากลองเปลี่ยนดูน่ะ” หญิงสาวว่า พลางเดินไปวางกระเป๋าในที่ของตน เบ้นซ์หัวเราะหึๆ พลางเดินมานั่งบนโต๊ะของดาว
“แบบนี้ก็ดูแปลกๆดีนะ แต่ก็เอาเถอะ ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศ” ชายหนุ่มค่อยๆยื่นมือไปหมายจะสัมผัสศีษะของหญิงสาว
“อย่าจับนะ!!” ดาวตะคอกเมื่อเห็นท่าทางของชายหนุ่ม เล่นเอาเบ้นซ์ชะงักก่อนที่จะค่อยๆหดมือกลับไป
“อะไรกันดาว แค่นี้ไม่เห็นจะต้องตะคอกกันเลย” เบ้นซ์พูดอย่างไม่เข้าใจก่อนที่จะส่ายศีรษะเบาๆ
“เอ่อ เบ้นซ์ ขอโทษทีนะ พอดีวันนี้ดาวไม่ค่อยอยากให้ใครมาจับผมน่ะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดที่เธอเผลอตะคอกแฟนหนุ่มอย่างไม่มีเหตุผลแบบนั้น
“เอ้อ ช่างเถอะ งั้นเบ้นซ์ไปก่อนนะ” ชายหนุ่มลุกขึ้นจากโต๊ะพลางเดินไปสบทบกับกลุ่มเพื่อน หญิงสาวก้มหน้าลง เธอจะให้ชายหนุ่มรู้ได้อย่างไรเล่าว่ามีอะไรอยู่ใต้ผ้าผืนน้อยที่คลุมเส้นผมนี้อยู่ หญิงสาวนั่งทำงานในห้องสักหักก่อนที่จะหาโอกาสเข้าห้องน้ำก่อนเข้าเรียน ดาวสำรวจจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำเวลานี้ ก่อนผ้าผืนน้อยนั้นเลื่อนลงจากศีรษะของเธอ
“อ้า อะไรกันเนี่ย” หญิงสาวร้องด้วยความตกใจพลางยื่นหน้าเข้าหากระจกจนชิด เมื่อไข่สีน้ำตาลที่ในตอนเช้ายังมีขนาดประมาณเกล็ดน้ำตาล บัดนี้ กลับพองขึ้นจนมีขนาดประมาณปุ่มกดมือถือแล้ว และเริ่มสังเกตเห็นได้ชัดขึ้น หญิงสาวหยิบแปรงผมขึ้นมาอีกครั้งและพยายามหวีเอาสิ่งเหล่านั้นออกอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ไข่สีน้ำตาลเหล่านั้นก็ยังเกาะแน่นอยู่บนหัวราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของเส้นผมสีดำยาวสลวยของเธอ
“อ้าย ออดแล้วหรอเนี่ย” ดาวร้องเมื่อออดเข้าแถวดังขึ้น เธอรีบคว้าผ้าสีสดมาคลุมผมอีกครั้ง ก่อนที่จะออกไปเข้าแถว
“นี่ ดาว ทำไมวันนี้เอาผ้ามาคลุมผมซะล่ะ” กุ๊ก เพื่อนสนิทของเธอทักเมื่อเดินแถวเข้ามาในห้องและนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว
“ดาวจะเปลี่ยนบรรยากาศหน่อยน่ะ” หญิงสาวตอบเลี่ยงๆ
“งั้นหรอ เอ ทำไมวันนี้ดูผมของดาวฟูแปลกๆล่ะเนี่ย” กุ๊กพูดขึ้นพลางยื่นมือเข้าหา ดาวปัดมือของเพื่อนสนิททันที
“อย่าจับผมดาวเลยนะวันนี้ เพราะมันฟูเนี่ยแหละถึงต้องเอาอะไรมาคลุม” หญิงสาวตอบทันควันเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนที่มองมาอย่างไม่เข้าใจ
“อืม งั้นก็ได้” กุ๊กยิ้ม ก่อนที่จะหันไปสนใจกับบทเรียนเมื่ออาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาในห้อง
ตลอดเวลาที่นั่งเรียน ดาวก็ได้แต่กระวนกระวายเกี่ยวกับไข่สีน้ำตาลบนหัวของเธอและยกมือขึ้นสัมผัสบ่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน ดาวต้องจำใจยกเลิกนัดกับเบ้นซ์และรีบกลับบ้านทันที ผ้าสีสวยถูกปลดออกจากศีรษะของเธออีกครั้ง ไข่สีน้ำตาลนั้นก็มีขนาดใหญ่ขึ้นตามเวลาที่ผ่านไป จากขนาดปุ่มมือถือก็กลายเป็นขนาดเล็บมือของเธอ คราวนี้ดาวลองใช้คัตเตอร์ในลิ้นชักเลาะเจ้าไข่นี้ออกบ้าง ถึงแม้ว่าไข่จะหลุดออกมาก็จริง แต่มันก็ดึงเส้นผมของเธอหลุดออกมาด้วย จนหญิงสาวต้องล้มเลิกและไปอาบน้ำ
ดาวจ้องมองภาพของตัวเองในกระจกด้วยความขยะแขยง เส้นผมสีดำ ตรง ยาวสลวยที่เธอภูมิใจ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยไข่อัปลักษณ์สีน้ำตาลที่เกาะตามเส้นผมของเธอทั่วทั้งศีรษะ หญิงสาวเบือนหน้าหนีจากกระจกและรีบอาบน้ำนอนทันทีโดยไม่แตะต้องเส้นผมอีก
“อย่านะ อย่า ดาว ช่วยเราด้วย ไม่นะ!!! ม่ายยยยย” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่ดาวคุ้นหน้าดังขึ้น ตรงหน้าของเธอเป็นชายฉรรจ์สามคนกำลังรุมน้ำหอมอยู่ ดาวมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ชายทั้งสามคนนั้นกำลังรุมร่างของเพื่อนเธอ ที่บัดนี้เสื้อผ้าฉีกขาดและเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่น บนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เมื่อชายทั้งสามคนตักตวงจากร่างของน้ำหอมจนพอใจแล้ว ชายคนหนึ่งก็เดินไปหยิบเอาดาบที่เป็นประกายวาววับออกมาพลางแสยะยิ้ม ชายอีกสองคนก็ช่วยกันยึดร่างของน้ำหอมที่บัดนี้กำลังกรีดร้องสุดเสียงด้วยความหวาดกลัวและร้องขอความเมตตาให้ติดกับพื้น ชายคนนั้นย่างสุมเข้ามา ก่อนที่จะใช้ดาบนั้นแทงเข้าไปบริเวณหว่างขาของหญิงสาว ดาวเบือนหน้าหนีพลางปิดปาก เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของน้ำหอมดังก้องไปทั่ว ก่อนที่ชายคนนั้นจะชักเอาดาบออกมาและเงื้อขึ้นตรงบริเวณคอของน้ำหอม
“ แฮ่ก แฮ่ก มันกลับมาอีกแล้ว” ดาวสะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้ง ภาพตอนตายของน้ำหอมยังคงติดตาของเธอเรื่อยมา หญิงสาวปาดเหงื่อบนใบหน้าอีกครั้ง หญิงสาวค่อยๆลุกจากเตียงเดินไปที่กระจก คราวนี้เธอถึงกับตกใจสุดขีด เมื่อไข่สีน้ำตาลเหล่านั้นมีขนาดใหญ่ขึ้นอย่างมากจนมีขนาดเท่าเม็ดลูกอมแล้ว
“ทนไม่ไหวแล้วนะ ไอ้ไข่บ้าๆนี้” ดาวตะโกนขึ้นในความเงียบที่มีแต่เสียงเครื่องปรับอากาศ เธอไปคว้ากรรไกรในลิ้นชักออกมาก่อนที่จะตัดเส้นผมเจ้าปัญหาของเธอทิ้ง เส้นผมค่อยๆหลุดออกจากศีรษะของเธอเป็นกระจุกร่วงลงบนพื้น แต่ยิ่งตัด เส้นผมของดาวก็ดูเหมือนจะยิ่งยาวขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวตัดผมของตนเองอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเจ้าไข่เหล่านั้นจะลดน้อยลงเลย ตรงกันข้าม ไข่เหล่านั้นกลับเพิ่มขึ้นและมีขนาดใหญ่ขึ้น จนดาวยอมแพ้และเก็บกวาดกองเส้นผมเหล่านั้นไปทิ้งในตอนเช้า หญิงสาวพยายามซ่อนเส้นผมที่ผิดปกติเต็มที่ แต่ผมของเธอก็ยังฟูใหญ่อยู่จนสามารถสังเกตเห็นได้
“ยังไม่เลิกทำผมทรงนี้อีกหรอดาว” เบ้นซ์ทักในเช้าวันรุ่งขึ้น หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างเนือยๆ
“ดูดาวเหมือนไม่ค่อยสบายเลย เป็นอะไรมากมั้ย” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างเป็นห่วงก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ หญิงสาวนั่งเงียบไม่พูดอะไรเมื่อชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าและทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพลางเงยหน้ามองดาว
“ดาวไม่เป็นอะไรหรอกเบ้นซ์ วันนี้ขอดาวอยู่คนเดียวอีกซักวันนะ” หญิงสาวพูดด้วยเสียงเบา ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนที่จะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป
การเรียนในวันนั้นดาวไม่มีความสุขเลย เมื่อเธอรู้อยู่แก่ใจว่า ไข่ประหลาดนั้นกำลังโตขึ้นเรื่อยๆบนหัวของเธอ ดาวรู้สึกทั้งผะอืดผะอมและขยะแขยงมาก ยิ่งเมื่อกำจัดไม่ได้แล้วด้วยก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่ดีเพิ่มขึ้นไปอีก
“อาจารย์ขา” กุ๊กยกมือขึ้นในชั่วโมงสุดท้ายของการเรียนในวันนี้
“อืม มีอะไรรึ กวิยา” อาจารย์หยุดสอนพลางขยับแว่น
“มีเสียงอะไรแลกๆดังมาจากข้างหลังหนูน่ะค่ะ อาจารย์ได้ยินบ้างหรือเปล่าคะ”
“ครูไม่เห็นจะได้ยินอะไรเลยนะ ข้างหลังแอบทำอะไรหันหรือเปล่า” เธอว่าพลางส่งสายตาพิฆาตไปยังนักเรียนหลังห้อง
“อ้าว แล้วกันสิครับอาจารย์ พวกผมไม่ได้ทำอะไรจริงนะครับ” พวกชายหนุ่มหลังห้องโวย
“ไม่ใช่พวกเธอแล้วจะ...” อาจารย์หยุดพูดเมื่อเธอเริ่มได้ยินเสียงแปลกๆ
“เสียงอะไรน่ะ” อาจารย์เงี่ยหูฟังด้วยความแปลกใจ
“พวกผมไม่ได้ทำเสียงจริงๆนะครับอาจารย์ เสียงมันมาจากข้างหน้าตะหาก” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น
“ใช่ครับ” ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งเสริม
แต่ดาวนั้นรู้ดีอยู่แก่ใจ เสียงเหล่านั้นมาจากบนศีรษะของเธอเอง และตอนนี้เส้นผมบนศีรษะของเธอที่พองฟูก็กำลังสั่น!!
“เนตรนภา เธอทำอะไรน่ะ” เสียงของอาจารย์ดังขึ้นเมื่อเห็นเส้นผมของเธอกำลังสั่น หญิงสาวเอามือขึ้นไปกุมบนหัวเอาไว้ แต่เส้นผมที่พองฟูนั้นก็ยิ่งสั่นมากขึ้น
“เอ้อ ไม่มีอะไรค่ะ อาจา..” เสียงของดาวหยุดลงแค่นั้น ก่อนที่ผ้าคลุมผมของเธอจะเลื่อนหลุดลงมา ส่งผลให้ทุกคนตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏ บนศีรษะของหญิงสาวนั้น เส้นผมยาวสลวยสีดำมีไข่สีน้ำตาลขนาดเท่าไข่นกกระทาที่บัดนี้กำลังปริแตกอยู่ทั่วหัวของเธอ ไข่บางฟองที่แตกออกมาแล้วก็ปรากฎเป็นใบหน้าของหญิงสาวผู้หนึ่งที่ทุกคนรู้จักดีกำลังกรีดร้อง ส่งผลให้เสียงที่ดังออกมาดูราวกับคนกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ เด็กผู้หญิงในห้องบางคนส่งเสียงกรีดร้อง บางคนก็วิ่งไปเข้าห้องน้ำพลางเอามือปิดปาก ผู้ชายตาโตเป็นไข่ห่านและมองเธอด้วยสายตาสมเพชปนขยะแขยง ส่วนอาจารย์นั้นก็เป็นลมล้มลงไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนดาวนั้นก็ได้แต่นั่งปิดหู ปากอ้าค้างและตะโกนว่าไม่ๆๆ
“แกฆ่าฉัน”
“นังเลว”
“แย่งแฟนคนอื่น”
“นังคนไร้หัวใจ” ฯลฯ สารพัดถ้อยคำที่น้ำหอมกรีดร้องบนศีรษะของเธอกำลังดังก้องเข้าไปในหูและวิ่งเข้าสู่สมองของดาว หญิงสาวแม้จะเอามือปิดหูไว้แล้ว แต่เสียงพวกนี้ก็ยังดังก้องอยู่
“เกิดอะไรขึ้น อะ ดาว” เบ้นซ์วิ่งมาที่ห้องเรียนของหญิงสาว เขาตกตะลึงกับภาพที่เห็น
“ไม่นะ เบ้นซ์ อย่ามอง ม่ายยย” ดาวกรีดร้อง น้ำตาไหลริน คนในห้องพากันมองหญิงสาวอย่างสมเพชและขยะแขยง ไข่สีน้ำตาลบนหัวฟักออกมามากขึ้น จนทั้งหัวของหญิงสาวมีใบหน้าของน้ำหอมขึ้นมาแทน เบียดบังที่ๆเคยเป็นเส้นผมทั้งหมด ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีไปทางอื่นพลางเอามือปิดปาก เมื่อใบหน้าเหล่านั้นบางใบหน้ากำลังแตกออกเป็นเลือดและน้ำหนองกระจายเต็มตัวของเธอ บางใบหน้าก็กรีดร้องด้วยเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
“ไม่นะ น้ำหอม พอได้แล้ว ใช่ ดาวสั่งเอง ดาวสั่งคนพวกนั้นเอง สั่งให้ไปข่มขืนแล้วก็ตัดคอน้ำหอมซะ จะได้ไม่เป็นเสี้ยนหนามระหว่างดาวกับเบ้นซ์ไงล่ะ หึหึ ใช่ อย่ามากล่าวหาชั้นนะ ก็เธอไม่ดีเองนี่ เธอมายั่วเบ้นซ์ของชั้นเอง ทั้งที่ชั้นบอกว่าเบ้นซ์เป็นของชั้น เธอก็ยังกล้า” ดาวที่ตอนนี้ตาเหลือกจนเป็นสีขาว น้ำลายไหล สภาพของเธอกลายเป็นคนเสียสติ ทุกคนค่อยๆขยายวงล้อมออกไป พลางรับฟังถ้อยคำเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง
“ชั้นรู้สึกดีมากที่เธอตายๆไปซะ อย่ามาทำอย่างนี้กับชั้นนะ หึหึ ชั้นจะฆ่าเธอ น้ำหอม ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“ต่อให้ต้องตาย ชั้นก็จะฆ่าแก ยัยพวกชอบแย่งแฟนชาวบ้าน ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชั้นจะฆ่าแก”
_________________
MY BLOG : http://aniarovana.exteen.com
MSN : kannwara@hotmail.com |
|
| Back to top |
|
|
*~KeNnO~*
Penko~
Joined: 05 Apr 2006
Posts: 121
Location: ชั้นรักเธอมากนะ รักมากกว่าใครในโลก
|
| Posted: Fri Apr 07, 2006 12:20 pm Post subject: |
|
|
น่ากัวดีฮะ เหอๆๆแต่โหดเกือนไปหน่อยป่าวหว่า
มีการงอกแขนขาได้ด้วยฮะ นึกถึงการ์ตูนดราก้อนบอลเลยแฮะ
_________________
จะรักและห่วงใยเธอตลอดไป
รักนะเด็กโง่ (つ＾3＾)つ
MSN + MAIL : kent_lim93@hotmail.com |
|
| Back to top |
|
|
pa_pao
Flash
Joined: 07 Apr 2006
Posts: 38
|
| Posted: Tue Apr 11, 2006 6:56 pm Post subject: |
|
|
น่ากลัวมากๆ
สยองสมชื่อเรื่องจิงๆ |
|
| Back to top |
|
|
Monkeyzero
W กู้โลก!
Joined: 27 Jan 2006
Posts: 673
Location: ฮึ่ม!!....
|
| Posted: Mon May 08, 2006 9:15 am Post subject: |
|
|
น่ากลัวแหะ
ตอนแรกนึกว่าเห็บเหาซะอีก = =;
_________________
  |
|
| Back to top |
|
|
saki
Penko~
Joined: 11 May 2006
Posts: 75
Location: in Heart
|
| Posted: Sun May 21, 2006 6:46 pm Post subject: |
|
|
หมดแล้วหรอ อยากอ่านต่ออีกง่ะ
_________________
~[[ กระต่ายน้อยน่ารัก ]]~ |
|
| Back to top |
|
|
tomomi
Moderator
Joined: 11 Dec 2005
Posts: 702
Location: ... L ...
|
|
| Back to top |
|
|
wankaew
Flash
Joined: 10 Jul 2006
Posts: 37
|
| Posted: Wed Aug 02, 2006 9:11 pm Post subject: |
|
|
สยองอย่างแรง  |
|
| Back to top |
|
|
tenLove_Miki&Ai
Flash
Joined: 14 Sep 2006
Posts: 40
Location: ในที่ที่มี Morning และน้องๆBerryz
|
| Posted: Thu Oct 12, 2006 7:25 pm Post subject: |
|
|
น่ากลัว
สยองมากเลย |
|
| Back to top |
|
|
MR_KAwaII
Little sister
Joined: 30 Oct 2006
Posts: 15
|
| Posted: Tue Oct 31, 2006 7:41 am Post subject: |
|
|
| น่ากลัวจังแฮะ |
|
| Back to top |
|
|
|
FAQ
Search
Memberlist
Usergroups
Register
Profile
Log in to check your private messages
Log in
